Aanmoedigen betekent in Teylingereind: kijken naar wat je kunt. Applaus kan iemand over de streep helpen. Zeker als dat van je ouders en je familie komt. Zij zijn wat ons betreft onmisbaar in het veranderingsproces.

Lees meer

Wij zeggen 'ja' tegen onze vrijwilligers

De handen uit de mouwen steken, zonder daar een financiële beloning voor te ontvangen. Op je vrije avond naar Teylingereind komen om met de jongeren te koken, te sporten en vanuit oprechte interesse een praatje te maken. Wij mogen in onze handjes knijpen met de vrijwilligers, die dit voor onze jongeren over hebben.

Door Hester, communicatiemedewerker
19 maart 2012

Zomaar een woensdagavond

Sinds eind 2011, komt er iedere woensdagavond een aantal vrijwilligers naar Teylingereind om mee te helpen bij activiteiten. Woensdagavond 18.25 uur: de telefoon gaat. Vanuit de centrale post wordt gebeld naar activiteitencoördinator Ellen, want Marianne, Roderik, Nico en Marja zijn gearriveerd. Ellen brengt de eerste twee vrijwilligers naar school, waar docent Francoise een themales heeft voorbereid over Turkije. Nico en Marja gaan Daniël, activiteitenbegeleider, helpen bij de fitheidstest beneden in de sportruimtes.

Voordat de jongens van de eerste leefgroep hun energie kwijt kunnen bij opdrachten zoals touwklimmen, sprinten en opdrukken, introduceert Daniël de vrijwilligers Nico en Marja. "Weet iemand wat een vrijwilliger is?". "Dat is iemand die werkt zonder ervoor betaald te worden", luidt al snel het antwoord van Jordy*.

Nico en Marja

Confrontatie met jezelf

Nico stelt zichzelf voor: "Ik ben Nico, 52 jaar en al 34 jaar ondernemer. Jullie kennen mij misschien al van een judoworkshop die ik hier heb gegeven? Omdat ik nog een paar vrije uren heb in de week, vind ik het leuk om sportieve activiteiten met jullie te doen." Als ik later met hem spreek, blijkt dat hij het fijn vindt om ook in een niet-zakelijke omgeving te werken. "Het bevalt tot nu toe heel goed, maar het is ook een confrontatie met jezelf, je leert jezelf op een andere manier kennen. Je weet van sommige situaties vooraf namelijk niet hoe je daarop gaat reageren, bijvoorbeeld als een jongere absoluut niet wil meewerken."

"Meedoen, vind ik ook leuk!"

Na afloop vraag ik Marja hoe ze de avond heeft ervaren: "Het was erg leuk. Iedere keer is weer anders. Het ligt maar net aan welke jongens er komen en wat mijn rol is. Nu heb ik alleen de scores bijgehouden, maar meedoen vind ik ook heel leuk."

Hoe reageren de jongens op jou? "Dat verschilt heel erg. De ene jongen komt direct naar je toe en geeft gelijk een hand, de ander kijkt de kat uit de boom. Laatst schrok ik wel even. Vanuit mijn enthousiasme gaf ik een jongen een schouderklopje, waarop hij heel fel reageerde en zei 'Je mag niet aan me komen!'. Aan het einde van de les, merkte ik dat hij mij geen gedag wilde zeggen, dus ik ben naar hem toegelopen en heb mijn excuses aangeboden voor het feit dat ik hem 'zomaar' had aangeraakt. Gelukkig accepteerde hij die."

Roderik

Turkse gehaktballetjes

Uiteraard neem ik ook een kijkje bij school. Als ik het lokaal binnenloop, zie ik Roderik (28) die, vanwege het thema, met twee jongens in de keuken staat om Turkse gehaktballetjes te maken. Het is zijn eerste avond in Teylingereind, dus het is nog even aftasten. Maar hij heeft al de nodige vrijwilligerservaring opgedaan bij de Weekendschool, waarbij gemotiveerde jongeren uit achterstandswijken extra onderwijs krijgen. Roderik wil zich graag, naast zijn baan in het bedrijfsleven, inzetten voor jongeren bij wie het niet voor de wind gaat.

Dan zie ik een bekend gezicht. Marianne (72) herken ik van de bazaar die in september jl. plaatsvond in Teylingereind. Marianne heeft orthopedagogiek gestudeerd en is daarna de onderzoekskant ingegaan, haar laatste onderzoek betrof thuisloze jongeren.

Als ik Marianne vraag wat haar beweegt om vrijwilliger te zijn in Teylingereind, antwoordt zij:"Ja, dat wordt dan misschien een beetje een oma-verhaal, maar ik vind dat deze jongeren een extraatje nodig hebben. Ieder kind heeft recht op een bepaalde dosis liefde en warmte, en deze kinderen hebben dat niet altijd gehad."

"Wilt u met me trouwen?"

Blijkbaar wordt Marianne gewaardeerd, in ieder geval door Younes*. "Vorige week werd ik nog ten huwelijk gevraagd door die jongen met drie spijkers in z'n lip. Ik antwoordde direct: 'Ja, dat wil ik', waarop hij zich afvroeg of ik het meende. 'Tuurlijk', grapte ik. Even later vroeg hij: 'En hoe zit het met de trouwjurk?'. 'Prima' zei ik, 'die heb ik al, hij is alleen wel 50 jaar oud'.

Yes we do

Het moge duidelijk zijn, deze mensen zijn van grote waarde voor een inrichting als Teylingereind. Zij zeggen 'ja' tegen onze jongeren en wij zeggen 'ja' tegen onze vrijwilligers!

* namen van jongeren zijn om privacyredenen gefingeerd