Verhalen van medewerkers

Over werken bij Teylingereind is oneindig veel te vertellen. En dat doen we graag. Want we zijn trots op wat we doen en wie we zijn. Benieuwd wat we zoal zeggen? Check hieronder de video's en interviews met Anita, Kees, Pascal, Jean-Nayra en vele andere medewerkers.

marileen zoekt mensen met een koel hoofd en een warm hart

Forensisch Centrum Teylingereind is op zoek naar nieuwe collega’s. Veel nieuwe collega’s. En dat voelt best raar in een tijd waarin de wereld op zijn kop staat door het Coronavirus en de minister-president iedereen oproept om zoveel mogelijk thuis te blijven. Waarom is Teylingereind dan toch op zoek? Marileen van Vredenburch, manager HR, vertelt.

‘Begin dit jaar kregen we van de minister de vraag of we vier groepen en een paviljoen wilden openen. Daar hoefden we niet lang over na te denken. Naast het gebouw waar we nu in werken, staat een ander, nieuw gebouw waar ruimte is om uit te kunnen breiden. Er moet nog wel het een en ander verbouwd worden en er komt nog een groot hek en een muur omheen, maar dan zouden we daar die groepen kunnen openen. Tenminste… als we genoeg mensen hebben om die groepen te gaan draaien. Dus daar zijn we nu naar op zoek.’ [lees meer]

pascal kan wel tegen een stootje

"Het gebeurt wel eens dat er heel erg verbale agressie is of dat er met een pot pindakaas wordt gegooid. Dat is natuurlijk niet leuk. En daar moet je tegen kunnen. Maar je wordt hier wel zo bijgestaan door je collega’s en getraind dat je daarna eigenlijk gelijk weer paraat staat om het aan te gaan."

Anita's collega's zien haar altijd

"Ik hoor wel eens: ‘Joh Anita, jij draait die dienst makkelijk in je eentje!’ En dat zou misschien wel kunnen, maar ik heb collega’s nodig. Op elk gebied. Om te communiceren, om oogcontact te maken. Als ik in een situatie ben waar ik me niet veilig voel, hoef ik alleen even te kijken en zie ik: mijn collega ziet mij, die heeft mij in de gaten. Dat voelt goed."

Joshua klimt hogerop

"Ik kwam hier vijf jaar geleden binnen als stagiair. Uiteindelijk ben ik groepsleider geworden, een mbo-functie. Daarna werd ik pedagogisch medewerker, een hbo-functie. En nu ben ik senior pedagogisch medewerker. Dus ik heb me hierbinnen flink verder ontwikkeld. Nu volg ik zelfs nog een opleiding tot trainer, dus zat mogelijkheden!"

Karin is duidelijk, eerlijk en consequent

“In 2008 begon ik als groepsleider in Teylingereind. Het eerste half jaar dacht ik: het lijkt wel alsof ik op een andere planeet stap wanneer ik hier het hek door ben!

Maar op een gegeven moment begin je de procedures, richtlijnen en werkmethodes te doorzien. Dan is het werk geen topsport meer, maar eerder duursport. En net als bij duursport moet je leren om goed met je energie om te gaan en moet je weten waar je grenzen liggen.

In de afgelopen jaren ben ik doorgegroeid van groepsleider naar pedagogisch medewerker en sinds een tijdje ben ik inwerkcoach. Als je hier komt werken, kom je mij dus sowieso tegen."[lees meer]

Jean-Nayra begeleidt en ondersteunt

“Ik werk hier met jongeren bij wie het even mis ging in het leven.

Begeleiden en ondersteunen, zorgen dat ze kunnen functioneren in de maatschappij.

En helpen om het goede weer op te pakken; dat maakt mijn werk mooi.”

Jean-Nayra - pedagogisch medewerker

Kees laat jongeren niet in het ongewisse

“Ik ben altijd graag duidelijk naar de jongeren. Zo van: ‘Jongens, tot zo ver en niet verder’. Dat werkt het beste.

Ze zeggen zelf ook vaak dat ze die duidelijkheid echt nodig hebben. In het ongewisse zitten, daar hebben ze een hekel aan.

‘Nee’ is voor deze jongeren dus vaak prettiger dan ‘misschien’.” - groepsleider Kees

Michael heeft alles in de gaten

"Ik werk als groepsleider op de ASR (adolescentenstrafrecht) afdeling van Teylingereind. Hier zitten jongeren die qua leeftijd eigenlijk in een gevangenis voor volwassenen thuishoren, maar vanwege bijvoorbeeld een laag IQ of persoonlijkheidsproblematiek daar niet sterk genoeg voor zijn.

Het zijn jongeren tussen de 18 en 23 jaar die berecht zijn of worden als jeugd, maar geen kinderen meer zijn. Dus als er een vechtpartij plaatsvindt, lig je met grote gasten te vechten en niet met jongetjes. Want vergis je niet, dit is geen jeugdzorg of een buurthuis. Dat betekent dat er zich incidenten voordoen.

Echt spannend werd het bijvoorbeeld vorige zomer, toen werd ik opgeroepen door m’n teamleider..."
[lees meer]

 

Eugene is wie hij is

“Jongeren weten heel goed wat ze aan mij hebben. Als je het hier vraagt, kunnen ze je precies vertellen: zo is Eugene.

Mijn uitstraling naar de jongeren is altijd duidelijk. Als ik stop zeg, dan stopt het ook.

Maar ook mijn kinderen, mijn familie en collega's weten: ik ben zoals ik ben. Je weet wat je aan me hebt. Dat is, denk ik, een pluspunt. En zo ervaren de jongeren dat ook, zeggen ze vaak. Dat vind ik alijd fijn om te horen." 

- Senior pedagogisch medewerker Eugene

Kees houdt wel van een uitdaging

"Geen dag is hier hetzelfde. Soms zit je heel rustig en denk je ‘vandaag hebben we een relaxte groep’ en dan krijg je toch zomaar drie keer alarm op een avond. Maar soms denk je ook ‘even extra opletten vandaag’ en gebeurt er helemaal niks.

En ook al zijn de dagen verschillend, één ding is elke dag hetzelfde. En dat is dat we elke dag weer proberen de jongens zo goed mogelijk klaar te maken om weer terug de maatschappij in te gaan. Dat vind ik gewoon een heel leuke uitdaging."